هخامنشیان (968) : هخامنشیان به حیوانات رحم نمی کردند / برای تفریح و خودنمایی می کشتند ، نه نیاز

هخامنشیان به حیوانات رحم نمی کردند / برای "تفریح" و "خودنمایی" حیوان می کشتند ! (نه صرفا برای نیاز غذایی)

هخامنشیان (بخش968)

در کتاب ایران باستان می خوانیم :

" ... شکار یکی از سرگرمی های شاه و درباریانش بود . آنان در فضاهای محصور و گسترده که شکارگاه شاهی بود ، در پی حیوانات وحشی چون یوز ، شیر ، گراز ، آهو ، گوزن و شترمرغ می تاختند و در این جولانگاه ها نه تنها مهارت های شکار خویش را به نمایش می گذاشتند ، بلکه با بکارگیری سلاح های گوناگون مانند نیزه ، خنجر و تیر و کمان ، فنون جنگاوری خود را نیز به کار می گرفتند . با این حال ، زمان هایی هم پا را از حریم "شکارگاه های محصور" فراتر گذاشته ، در طبیعت وحشی در تعقیب و گریز حیوانات تاب و توان خویش را می آزمودند . گذشته از آن ، شکار در بین نجیب زادگان باعث ارتقای نوعی حس هویت آنان می شد . گرچه شاه مهم می دانست استعداد در شکار ، مهارت های جنگی ، بی باکی و تناسب جسمانی خود را به درباریان نشان دهد ، اما جنبه ی اجتماعی شکار نیز اهمیت کمتری از آن نداشت . هر نجیب زاده ی پارسی در هنگام شکار مجالی می یافت خود را نزد پادشاه شیرین کرده ، رتبه ی خود را از سایر همتایان فرا برد یا دست کم بر جایگاه خویش مهر تایید زند . ایجاد تعادل میان هنرنمایی در شکار و حفظ آداب دربار ، که پیشی گرفتن از شاه را روا نمی دانست ، همیشه برای نجبا آسان نبود . این هنجار را مگابازوس یک بار شکست ، آنگاه که برای نجات جان شاه از چنگال شیری پیش از شاه ، تیری بر آن حیوان نشاند و با این کرده ی خود ، حق شاه را در پیشدستی زیر پا نهاد . نشانه هایی هم درباره پیوستن زنان به شکار در دست است ؛ چنانکه درباره آمستریس ، دختر اردشیر دوم ، گفته اند که در کار با تیر و کمان چیره دست بود . سایر زنان دربار هم البته ممکن است در رکاب شاه به شکارگاه ها پا گذاشته باشند ، همچنان که نوازندگان زن برای سرگرم ساختن شکارچیان ، آنان را همراهی می کرده اند ."

ایران باستان ، ماریا بروسیوس ، عیسی عبدی ، نشر ماهی ، چاپ 1388 ، صص 72 - 71

###############

کانال حقیقت

https://telegram.me/haghighat1357